O sporcie 

pisze Czesław Michalski

Kontynuując prezentację zasłużonych dla rozwoju kultury fizycznej pracowników naszej uczelni przedstawimy pracownika służby ochrony mienia naszej uczelni, Stanisława Podzoby, znakomitego lekkoatlety polskiego Wunderteamu. Urodzony 2 stycznia 1940 r. w Wężerowie koło Miechowa Stanisław Podzoba karierę sportową rozpoczął stosunkowo późno, bo dopiero podczas służby wojskowej w Elblągu, gdzie reprezentował swoją jednostkę na różnego rodzaju zawodach. Biegał na średnich i długich dystansach. Podczas jednego z biegów dostrzegł go sprinter i kierownik sekcji miejscowego klubu, Tadeusz Fiszbach, późniejszy działacz polityczny, i namówił do uprawiania lekkiej atletyki. Zachęcony przez Fiszbacha, Podzoba po powrocie do Krakowa w 1962 r. wstąpił w szeregi klubu sportowego Cracovia. Jego trenerem został Witold Biełokur. Systematyczny trening i ciężka praca spowodowały, że już po roku okazał się najlepszym w klubie w biegu na 800, 1500 i 3000 m. Zaczął biegać dłuższe dystanse na 5 i 10 km. 2 lata później został powołany do kadry narodowej i przez 5 lat był reprezentantem Polski. Pracował zawodowo i trenował w wolnych chwilach po pracy, najczęściej w Lasku Wolskim, gdzie samotnie szlifował formę. Uczestniczył w wielkich zawodach lekkoatletycznych, m.in. w pucharze Europy, memoriale im. Janusza Kusocińskiego, halowych Mistrzostwach Europy, meczach międzypaństwowych. Pięciokrotnie reprezentował barw Polski, dwukrotnie uczestniczył w Halowych Mistrzostwach Europy w Belgradzie (1969) i Sofii (1971). Jego największym międzynarodowym sukcesem było siódme miejsce w biegu na 3000 m. podczas Halowych Mistrzostw Europy w Belgradzie. Miał szansę znaleźć się w polskiej ekipie olimpijskiej na igrzyska w Meksyku w 1968 w biegu na 10 km, ale spóźnił się na start ostatniej eliminacji olimpijskiej z winy organizatorów, którzy nie poinformowali go o zmianie terminu biegu. Był bowiem w wybornej formie i faworytem biegu na tym dystansie. Był wielokrotnym medalistą mistrzostw Polski w biegach przełajowych. W 1966 r. w Otwocku zdobył medal brązowy, 1967 w Otwocku - medal srebrny, w 1968 w Ostrzeszowie - medal złoty, w 1969 w Otwocku - medal srebrny, w 1970 w Sanoku - medal złoty, w 1971 w Ostrzeszowie - medal srebrny. Podczas Mistrzostw Polski w Krakowie w 1969 wywalczył brązowy medal w biegu na 5 km, natomiast rok później podczas Mistrzostw Polski w Warszawie zdobył dwa medale - srebrny na 5 km i brązowy na 10 km. W 1971 ustanowił halowy rekord Polski w biegu na 3 km rezultatem 8.038, poprawiony dopiero przez Bronisława Malinowskiego. Jego rekordy życiowe w poszczególnych biegach: 1000 m. - 2.24,2 (1967); 1500 m - 3.47,8 (1966); 3000 m - 8.05,0 (1972), 5000 m - 14.03,2 (1968); 10000 m - 29.13,6 (1970); maraton (42,195 km) - 2 g. 37 min. Już na zakończenie kariery sportowej w 1975 r. wziął udział w Maratonie Pokoju Moskwa - Warszawa - Berlin, podczas którego wraz z innymi zawodnikami (Osadnikiem i Cychem) wystartowali od Brześcia na Bugiem (ze względu na trudności paszportowe), przez Słubice, dobiegli po miesiącu do Berlina. Za swoje osiągnięcia sportowe otrzymał tytuł "Zasłużonego Mistrza Sportu". Bieganie było jego pasją i pozostało do chwili obecnej, biega nie tylko dla przyjemności w okolicach Lasku Wolskiego, ale często można go spotkać na zawodach masowych. Startował np. w memoriale im. Bogdana Włosika - w 1997 r. wygrał bieg w swojej kategorii wiekowej.

Czesław Michalski  

Kraków, styczeń 2001
Statystyka