O sporcie
O sporcie pisze
Czesław Michalski
Kontynuujemy prezentację sylwetek sportowców związanych z naszą uczelnią - przedstawiamy: mgr. Macieja Biedę, znakomitego szkoleniowca, trenera kadry narodowej w lekkiej atletyce, długoletniego pracownika Studium Wychowania Fizycznego AP; mgr Annę Bełtowską, najbardziej utytułowaną zawodniczkę w historii naszego Klubu Uczelnianego AZS, wielokrotną mistrzynię Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych, reprezentantkę kraju, 5-krotną mistrzynię Polski w maratonie, absolwentkę naszej Uczelni; dr. Janusza Morbitzera, członka kadry narodowej w kolarstwie, zawodnika Klubu Sportowego Cracovia
Maciej Bieda urodził się 23 lutego 1935 r. w Limanowej. Karierę sportową rozpoczął jako uczeń szkoły podstawowej nr 1 w Limanowej. Następnie kontynuował ją w szkole średniej (Technikum Energetyczne w Krakowie). W 1955 r. wstąpił na wydział wychowania fizycznego Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Krakowie i rozpoczął treningi w klubie sportowym AZS pod kierunkiem trenera I klasy Adama Bezega. Przez cały okres studiów reprezentował barwy pierwszoligowego AZS Kraków w skoku o tyczce, biegach sprinterskich, sztafecie 4?100 m. Dyplom magistra uzyskał w 1959 r. na podstawie rozprawy Sekcja lekkoatletyczna KS Cracovia od zarania do 1939 r., napisanej pod kierunkiem dr. Pawła Stoka, koszykarza, olimpijczyka, medalisty mistrzostw Europy.
Pracę nauczyciela wychowania fizycznego rozpoczął w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie pełniąc jednocześnie obowiązki wizytatora metodyki wychowania fizycznego w kuratorium okręgu szkolnego. Uczył również w szkole podstawowej nr 90. Po ukończeniu specjalizacji z lekkiej atletyki i kierunku trenerskiego został trenerem kadry narodowej w skoku wzwyż. Jego zawodniczki: Jarosława Jóźwiakowska, Dorota Berezowska, Barbara Owczarek, Iwona Ronczewska, Mirosława Sałacińska, Magdalena Baranowska odnosiły wiele sukcesów sportowych na arenie ogólnopolskiej i międzynarodowej. Największym sukcesem był srebrny medal Jarosławy Jóźwiakowskiej, zdobyty na olimpiadzie w Rzymie w 1960 r. Pracując w Studium Wychowania Fizycznego był trenerem wielu sekcji sportowych, jego zawodnicy i zawodniczki biorąc udział w trzynastu kolejnych akademickich mistrzostwach Polski zdobywali wielokrotnie tytuły mistrzów Wyższych Szkół Pedagogicznych. Za swoje osiągnięcia trenerskie został odznaczony Złotą Odznaką AZS (1967), Złotą Odznaką Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (1967), Srebrną i Złotą Odznaką Polskiego Komitetu Olimpijskiego, Odznaką Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej (1978), Złotym Krzyżem Zasługi (1980), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1990).
*
Anna Bełtowska-Król ur. 6 marca 1949 roku w Nowym Targu, karierę sportową rozpoczęła w latach licealnych jako reprezentantka Klubu Sportowego Gorce w Nowym Targu. W roku 1967 rozpoczęła studia matematyczne na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Technicznym naszej uczelni, następnie kontynuowała je na kierunku mechanicznym tegoż Wydziału, uzyskując dyplom magistra mechanika na podstawie rozprawy napisanej pod kierunkiem doc. Mariana Lurskiego.
Od pierwszego roku studiów była członkiem sekcji lekkiej atletyki Klubu Uczelnianego AZS Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Trenowała pod kierunkiem mgr Macieja Biedy i Ignacego Tokarza, pracowników Studium Wychowania Fizycznego i Sportu. Ze względu na wyjątkowy talent została skierowana do I-ligowej sekcji lekkoatletycznej AZS Kraków, gdzie trenowali ją zasłużeni dla krakowskiej lekkoatletyki szkoleniowcy: Emil Dudziński i Jan Żurek. Pod ich kierunkiem doskonaliła swój talent startując z takimi zawodniczkami jak mistrzyni Europy Barbara Janiszewska-Sobotta (z którą ustanowiła rekord okręgu w sztafecie 4?100 m w 1969 r.), Mirosława Sałacińska, Danuta Straszyńska, Danuta Berezowska, Jarosława Jóźwiakowska, Urszula Figwer. W 1969 r. uczestniczyła w Mistrzostwach Europy w Atenach w sztafecie 4?400 m. Sztafeta w składzie Krystyna Hryniewiecka, Danuta Piecyk, Anna Bełtowska, Elżbieta Skowrońska odpadając w eliminacjach ustanowiła rekord Polski. Startowała na Uniwersjadzie w Moskwie w 1973 r. zajmując IX miejsce w biegu na 800 m, a w biegu na 400 m doszła do półfinału. Będąc studentką naszej uczelni zawsze reprezentowała ją w lidze międzyuczelnianej środowiska krakowskiego i mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych. Rozpoczęła od zwycięstw na mistrzostwach studentów lat pierwszych w biegu na 100 m i 400 m w 1967 r. Później odniosła szereg zwycięstw w lidze międzyuczelnianej w biegach na 400 m, 800 m, w sztafecie 4?100 m. Zdobyła dla naszej uczelni wiele medali na mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych w biegach na 100 m, 400 m, sztafecie 4x100 m, w skoku w dal. Na pierwszych Akademickich Mistrzostwach Polski w 1968 r. zdobyła złoty medal w biegu na 800 m, srebrny w biegu na 400 m, brązowy w sztafecie 4?100 m. Była najlepszą biegaczką wśród polskich studentów na dystansie 400 i 800 m. Po ukończeniu Uczelni w 1975 r. została nauczycielką w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Krakowie. Jednocześnie była słuchaczką studiów podyplomowych na AWF w Warszawie, które prowadził m.in. znakomity oszczepnik, olimpijczyk Janusz Sidło. Ukończyła je uzyskując tytuł trenera lekkiej atletyki II stopnia. W 1979 r. rozpoczęła pracę trenera dziewczęcych grup młodzieżowych w Klubie Sportowym Hutnik. Wróciła też do czynnego uprawiania sportu po przerwie spowodowanej urodzeniem i wychowywaniem córki Elżbiety. Startowała w barwach "Hutnika", do 1986 roku występowała w reprezentacji Polski. Aż pięciokrotnie stawała na najwyższym podium mistrzostw Polski w maratonie (1981, 1982, 1983, 1984, 1987), zdobyła też tytuł mistrza kraju w biegu na 20 km (1982). W 1985 r. wzięła udział w drużynowym Pucharze Europy w maratonie. Indywidualnie zajęła 31 miejsce, drużyna uplasowała się na 6 pozycji. W 1988 r. będąc jeszcze czynną zawodniczką wzięła udział w Mistrzostwach Europy weteranek w maratonie (dla zawodniczek powyżej 35 lat). Była pierwsza na mecie osiągając czas 2:52,29 godz. Jej rekordy życiowe były przez wiele lat najlepszymi wynikami w okręgu krakowskim: 400 m - 55,39; 800 m - 2:06,5; 1000 m - 2:46,4; 1500 m - 4:22,23; 3000 m - 9:26,6; 5000 m - 16:45,61; 10000 m - 35:29,57; maraton (49,195 km) - 2:40,20. Wyróżniona Złotą Odznaką AZS, medalem Zasłużony Mistrz Sportu. W styczniu 2001 roku uplasowała się na 10 pozycji w Plebiscycie Najlepszych Sportowców 50-lecia Klubu Sportowego Hutnik Kraków.
*
Janusz Piotr Morbitzer ur. 27 maja 1957 r. w Krakowie. Po ukończeniu Technikum Energetycznego w Krakowie (automatyka przemysłowa) podjął studia informatyczne na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki AGH w Krakowie, uzyskując z wyróżnieniem dyplom magistra inżyniera informatyki - specjalność: budowa i programowanie maszyn cyfrowych. W latach 1981-1985 odbywał studia doktoranckie na Wydziale EAiE AGH, a następnie podjął pracę w naszej uczelni. Jednocześnie w l. 1986-91 prowadził pracownię komputerową w MDK im. K. I. Gałczyńskiego. Doktorat uzyskał w 1989 roku na Wydziale Humanistycznym krakowskiej WSP na podstawie rozprawy Adaptacyjny mikrokomputerowy system kontroli wiedzy, napisanej pod kierunkiem prof. dr hab. Kazimierza Denka z UAM w Poznaniu. Od 1989 r. był zastępcą kierownika, a od 1990 kierownikiem COTN WSP, dzisiejszej Pracowni Technologii Nauczania. Za swoją pracę zawodową wyróżniony był nagrodami rektora WSP. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Informatycznego. Autor kilku książek, m.in. Adaptacyjny minikomputerowy system kontroli wiedzy (1982), Mikrokomputery w kształceniu studentów kierunków humanistycznych (1993), Mikrokomputer dla nauczyciela humanisty (1994), Współczesna technologia kształcenia. Wybrane zagadnienia (1997) i wspólnie z B. Siemienieckim Komputerowe ABC dla nauczyciela humanisty (1994) oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych.
Janusz Morbitzer karierę sportową rozpoczął w 1971 r. będąc uczniem szkoły średniej. Uprawiał kolarstwo w Klubie Sportowym Cracovia, trenując pod kierunkiem Józefa Kupczaka, najlepszego torowca kraju. Należał do niezwykle obiecujących juniorów odnosząc szereg cennych sukcesów. W latach 1972-73 był mistrzem młodzików okręgu krakowskiego. W roku 1974 został mistrzem okręgu juniorów w kolarstwie szosowym oraz w jeździe indywidualnej na czas (30 km). W 1974 r. został powołany do kadry narodowej w jeździe na torze i jednocześnie zdobył trzecie kółko olimpijskie. Do I Mistrzostw Świata w Szwajcarii przygotowywał się pod kierunkiem Jerzego Płodziszewskiego i Mariana Więckowskiego. W 1975 r. wygrał wiele wyścigów juniorów, m.in. mistrzostwa okręgu krakowskiego, kryterium kolarskie w Oświęcimiu na dystansie 70 km, wyścig drużynowy w mistrzostwach okręgu w zespole Cracovii. Był reprezentantem regionu krakowskiego w finałach IV Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży. Należał do czołowych kolarzy w wyścigu szlakiem "Kurierów Beskidzkich". Z zespołem Cracovii zdobył drugie miejsce w strefowych drużynowych mistrzostwach Polski. Wygrał kryterium uliczne w Jaworznie na dystansie 40 km. Ścigał się w kolarskim wyścigu "Pierścień Podwawelskiego Grodu" razem z takimi sławami kolarskimi jak Ryszard Szurkowski, Janusz Kowalski, Mieczysław Nowicki (obecny szef Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu), Stanisław Szozda, Zygmunt Hanusik. Po zakończeniu kariery sportowej rozpoczął działalność organizacyjną w sekcji kolarskiej KS Cracovia. W 1984 został instruktorem kolarstwa. Do dziś uprawia tę dyscyplinę sportu biorąc udział w okolicznościowych wyścigach. Mówi:
"Sport jest ważnym elementem holistycznego rozwoju człowieka. Warto tu przypomnieć znaną maksymę: W zdrowym ciele zdrowy duch. Myślę, że najważniejsze jest, by jego uprawianie, choćby nawet amatorskie, dostarczało radości i wzruszeń, zaspokajało naturalną potrzebę ruchu. Z przykrością trzeba stwierdzić, że współczesny skomercjalizowany i nastawiony na sukces za każdą cenę sport, coraz bardziej oddala się od tych ideałów".
Czesław Michalski
Kraków, maj 2001
Statystyka