Zajmujemy się poszerzaniem naszej wiedzy łącząc naukę z przyjemnością. Nasz cel realizujemy poprzez wspólne wyjścia w ciekawe miejsca, organizujemy także wykłady o tematyce, która szczególnie nas interesuje.

W nowym składzie jesteśmy od niedawna, wiec więcej możemy powiedzieć o tym czym chcemy się jeszcze zajmować. Przede wszystkim chcemy poznać ciekawe miejsca związane z nauką, a zwłaszcza te w Krakowie, o których istnieniu niektórzy nie mają pojęcia, lub wiedza bardzo mało.

Oczywiście naszym celem są również miejsca dobrze znane i te oddalone od Krakowa. Obserwujemy otaczający nas świat wypatrując rzadkich zjawisk i dobrej zabawy. Jesteśmy otwarci na nowe pomysły i propozycje, oraz na wszystkich tych, którzy chcieliby się do Nas przyłączyć.

_________________
Anna Barnacka

POZYTON [łac.-gr.], e⁺, cząstka elementarna, antycząstka negatonu; elektron o ładunku dodatnim równym 1,602177 · 10^–19 C, masie 9,109389 · 10^–31 kg i spinie ¹/₂ħ (ħ = h/2π, h — stała Plancka); odkryty 1932 przez C.D. Andersona. Pozytony powstają w wyniku rozpadu promieniotwórczego beta (β ⁺) jąder atom., podczas kreacji par przez kwanty γ o wielkiej energii oraz w wyniku rozpadu mionów µ⁺ i niektórych cięższych cząstek elementarnych; swobodny pozyton jest cząstką trwałą; przenikając przez materię łączy się z negatonem, co prowadzi do zjawiska anihilacji par. W wyniku wzajemnego oddziaływania pozytonów o małej energii i negatonu może powstać układ nietrwały — pozytonium; pozytonium może występować w 2 stanach: ortopozytonium — z równol. spinami elektronu i pozytonu, rozpadające się na 3 fotony γ ze średnim czasem życia 1,4 · 10^–7 s, i parapozytonium — z antyrównol. ustawieniem spinów, rozpadające się na 2 fotony γ ze średnim czasem życia 1115 razy krótszym; jako układ wodoropodobny może wchodzić w skład cząsteczek na miejsce wodoru.